رفتن...رفتن...رفتن و رسیدن

بنشین و نگاه کن که چطور کمر روزگار را خم خواهم کرد.

بنشین و نظاره گر باش که چطور از دوست داشتنت سپری میسازم برای عبور از تمام مشکلات.

بنشین و شاهد روزی باش که خنده از لب هایت، امید از چشم هایت و آرامش از قلبت حتی برای ثانیه ای دور نشود.

دوست داشتنت، تنها چیزی است که هیچ کس و هیچ چیزی قادر به گرفتنش از من نیست و همین برای ادامه ی مسیر کافیست.

گاهی اوقات زندگی به جای عجیبی میرسد و تو معلق خواهی ماند میان زمین آسمان. انگار چیزی شبیه سرمای زمستان درست بعد از بیرون آمدن از اتاق گرم و نرم، شوکه ات می کند و این گرمای لذت بخش اتاق است که سرمای بیرون از خانه را بیشتر می کند.
گاهی اوقات زندگی به جای عجیبی میرسد و تو میان حرف زدن و سکوت کردن مردد می شود. انگار علیرغم هجوم کلمات بر دهانت، باید مانند آتشفشانی خاموش سکوت را انتخاب کنی تا چیزی را نسوزانده باشی.
راستش گاهی اوقات زندگی سخت، عجیب و حتی آزار دهنده می شود و به گمانم بهترین راه صبور بودن است.
تجربه نشان داده است که زمان همه چیز را درست می کند.


خطاب به تو، آری تو که عزیزترینی و می دانم تا آخرین نفس هایم حاضر نیستم هیچ چیز را با لبخندهایت عوض کنم:
می دانم که فشار روحی، کاری و حتی اقتصادی زیادی را بر شانه هایت تجربه می کنی.
می دانم دلیل سکوت ها، خستگی ها و بی حوصلگی هایت سختی این روزهاست.
من سکوت میکنم عزیزقلبم و این سکوت تنها به معنای دوست داشتنت است.
سکوت میکنم تا زمان حال من، حال تو و حال زندگیمان را کمی بهتر کند.

خطاب به تو شکوفه ی عشقمان:
ترانه ی شاد زندگی ما، بدان که زندگی هیچگاه بر روال لذت و شادی و آرامش همراه نیست اما این به معنای شاد نبودن، آرام نبودن و از همه مهم تر عاشق بودن ما نیست. گاهی خسته ایم و برای رفع خستگی لازم است تا سکوت کرد، لازم است عقب نشینی کرد، لازم است کمی از دورتر به ماجرا نگاه کرد و اتفاقا این بار با قلبی عاشق تر از تک تک ثانیه های زندگی لذت خواهیم برد.

همه چیز درست و مطابق برنامه ریزی هایم پیش می رود. نتایج مشابه با همانی است که می خواستم و عموم اهدافی که یک و سال و نیم پیش برنامه ریزی کرده ام، محقق شده اند. تنها دو مرحله ی دیگر مانده است که باید با تمام توانم ادامه دهم.
خسته ام، یک سال و نیم دویده ام، یک سال و نیم کوه هایی از مشکلات جسمی و روحی را پشت سر گذاشته ام که به اینجا برسم.
خسته ام اما می دانم که 25 روز دیگر این مرحله هم تمام خواهد شد.
خسته ام اما به احترام تمام روزهایی که دویده ام، ادامه میدهم و اجازه نخواهم داد این خستگی در 25 روز آینده تغییری در آینده ای که ترسیم کرده ام ایجاد کند.