رفتن...رفتن...رفتن و رسیدن

زخمی عمیق در جانم ریشه کرده بود که گاه گاهی با کوچکترین نشانه ای، سرباز میزد و من را به سکوتی عمیق دعوت می کرد. سکوتی ظاهری و تلاطمی درونی...تلاش میکردم موضوع را درونم حل کنم اما هر بار تو متوجه تغییر حالاتم می شدی و بعد این اشک بود که میتوانست آتش شعله ور درونم را خاموش کند. اما این بار آنقدر موضوع جدی شد که راز این زخم را برایت گفتم...تنها رازی که هیچگاه برایت نگفته بودم و فکر میکردم با خود به گور خواهم برد...
امروز هیچ رازی برای پنهان کردن ندارم و اما سنگینی حرف زدن و گفتن این راز را بر سینه ام احساس می کنم...
کاش همین یک راز را هیچوقت نمیدانستی.
کاش جنگ درونی ام را بهتر کنترل میکردم تا تو متوجه تلاطم من نشوی.
کاش این زخم را پیشتر از اینها درمان کرده بودم.
راستش این روزها برای درمان این زخم کهنه، بسیار تلاش می کنم و شاید برای همین است که کمی حساس تر شده ام.
دلم میخواهد بیشتر با من حرف بزنی، هر چند که میزنی...
دلم میخواهد بیشتر مرا ببوسی، هرچند که میبوسی...
آخ از سنگینی این زخم بر قلبم که می دانم راه درازی را در مسیر درمان این درد باید طی کند.
تنها این امیدوارم می کند که من دختر روزهای سخت و دشوارم و زندگی هیچ گره ای را برایم نزده است مگر اینکه با تلاش زیاد، آن را باز کرده و از پسش برآمده ام.
می دانم که میتوانم، میدانم که همراهم هستی.

🏴🖤🏴🏴🖤🏴🏴🖤🏴🏴🖤🏴🏴🖤🏴🏴🖤🏴🏴🖤🏴🏴🖤🏴🏴🖤🏴
اگر خواستی بدانی حاصل این ده روز از محرم که گذشت، روحت را بزرگ‌تر کرده یا نه، امشب برای خودت شام غریبان بگیر.
غریب رقیه نیست!
غریب زینب نیست!
غریب ماییم در دنیای بی حسین!
برای شام غریبان نیازی به شمع و مداح و مسجد نیست!
گوشه‌‌ی دنجی پیدا کن و مرور کن خودت را...
هنوز قضاوت میکنی؟
هنوز نیش خند میزنی؟
هنوز غیبت دلت را خنک می‌کند یا بخشیدن؟
هیچ پاسخ صحیحی وجود ندارد، متر و معیار با خودت!
ببین تو از انسانیت غریب افتاده‌ای یا رقیه و زینب!
🏴🖤🏴🏴🖤🏴🏴🖤🏴🏴🖤🏴🏴🖤🏴🏴🖤🏴🏴🖤🏴🏴🖤🏴🏴🖤🏴

این را برای خودم و برای روزهایی مینویسم که احتمالا در جایی دور در حال انجام پروژه ی دکتری باشم یا شاید برای یک بعدازظهر آفتابی که نمیدانم بعدازظهر را همراه با تو در کدام ساحل سپری کنم. این را برای آن روزهایی مینویسم که احتمالا دلتنگ شده ام و باید با خودم مرور کنم که چرا آمدم و چرا خواستم تا بیایم.

1- آرامش

این کلمه با همه ی سادگی و تکراری بودنش از عمیق ترین مفاهیم زندگی من است. آرامش برای من گاهی شبیه انتخاب آزادانه ی یک پیراهن گلدار است و گاهی شبیه دوچرخه سواری در کوچه پس کوچه های شهر بدون اضطراب مزاحمت مردی یا نگاه سنگین عابری. حتی گاه گاهی آزادی برایم شبیه رقصیدن در خیابان یا پریدن در رودخانه است، آنهم در شرایطی که قضاوت نشوی و تنها و تنها لذت ببری. درست چیزی که در شرایط امروزم ندارم.

2- عدالت

کمتر برایم پیش آمده است که در فضای کاری یا تحصیلی به دلیل دختر بودنم، قضاوت نشوم. سختگیری برای رشد بانوان، موضوعی است که در جزء جزء جامعه ی امروزم عجین شده است. بارها تنها به دلیل مونث بودن، عقب رانده شده ام و به نظرم این بزرگترین بی عدالتی است؛ آن هم در شرایطی که من توانایی بیشتری داشته ام. 

3-حسین

شاید عجیب باشد اما یکی از دلایل مهاجرتم تو هستی. راستش دغدغه ی یک مرد برای امرار معاش در جامعه ای که هر لحظه دچار تورم است، جامعه ی بیماری که کار کردن را برای من محدود کرده است؛ میتواند محرک خوبی باشد که یادت بیاورد تو درخت نیستی و برای امید به زندگی عزیزترینت، برای کمتر شدن دغدغه های فکری همسرت، باید زمین بازی را عوض کنی.

4-رشد روحی

با مرور هرم مازلو تاسف میخورم که هر روز جامعه در پایین ترین سطح از این هرم قرار می گیرند. تصورش را بکن، وقتی تمام توانت را برای تهیه ی نیازهای اولیه گذاشته باشی و این نیازها تامین نشود، چطور با روحی خسته و جسمی گرسنه به تعالی خواهی اندیشید؛ چطور میتوانی درک درستی از عزت نفس، از انسان دوستی و احترام داشته باشی و یا اینکه از واقعیت های اهداف آفرینش انسان حرف بزنی. من برای خوردن، سیر شدن، هضم کردن، دفع کردن و دوباره خوردن آفریده نشده ام، من برای تعالی، برای رشد بیشتر روحم، برای درک معنای واقعی زندگی نیاز به بستری مناسب دارم تا روحم را رشد دهم. بستری دورتر از این آب و خاک.

5-پیشرفت مادی

برای افزایش دانشم، برای بهبود اوضاع اقتصادی زندگی ام، برای داشتن تجربه ی سفرهای بیشتر، برای شناخت بیشتر مردم جهان، برای رسیدن به لیست آرزوهای مادی ام و برای کمک مادی به عزیزترین هایم؛ نیازمند این جا به جایی هستم.

6- فرزندم

همه ی رنج هایی که برای اثبات خودم کشیده ام، تمام تلاش هایی که برای بدست آورن معمولی ترین خواسته هایم انجام داده ام، ثانیه به ثانیه ی لحظاتی که از بی عدالتی اشک ریخته ام و تمام ساعت هایی که در نوجوانی ام گرفتار اضطراب آموزش های اشتباه مدارس بوده ام را میگذارم کنار عشقی که به فرزندم دارم و با خودم فکر میکنم که فرزندم نباید رنج های من را مرور کند.

6 عامل مهمی که از من سرسخت برای مهاجرت، یک مهاجم عجول برای مهاجرت ساخته است. شش عاملی که در دل هرکدام از آنها هزاران عامل نهفته است. 

مخاطب خودم (البته در آینده): 

امروز که این متن را میخوانی خداروشکر کن که درست به همان چیزهایی که آرزویش را داشتی رسیده ای. نفس عمیقی بکش و دلتنگی هایت را به خدا بسپار و برای قدم زدن با محبوبی که خدا در کنارت قرار داده است، بهترین لباس هایت را بپوش، بلندترین قهقه هایت را بزن و امیدوارانه ترین حرف هایت را زمزمه کن.